Naughty Bear Gold Edition

داستان یکی از مهمترین قسمت های هر بازی به شمار می رود. تقریبا در اکثر بازی های امروزی با داستان های خوبی روبرو می شویم. حتی بازی هایی هم که از روی فیلم ساخته می شوند، داستان های نسبتا خوبی را دنبال می کنند. اما بازی Naughty Bear کاملا از این جریان جدا است. داستان بازی کاملا ساده و سطحی است و به نظر من چنین داستانی را می توانست یک نوجوان ۱۰ تا ۱۵ ساله هم بنویسد. شخصیت اصلی بازی (همان خرس پشمالوی قهوه ای که در ابتدای مطلب به آن اشاره شد) Naughty Bear نام دارد. خرسی که کمی مشکلات روانی دارد و مانند عمو یادگار قصه های ما خرس مهربان و آرامی نیست که زمستان ها به خواب طولانی برود. روزی از روزها یکی از خرس های جزیره ای که در آنجا زندکی می کند، جشن تولد می گیرد، اما Naughty Bear را دعوت نمی کند. چون Naughty Bear همانند اسمش یک خرس شرور و بد ذات است. اما Naughty Bear که تصور می کرد آن ها او را به جشن تولد می کنند، مشغول تهیه کردن هدیه می شود. ولی زمانی که می بیند همه خوشحال خندان به تولد رفته اند و به او بی محلی کرده اند، تصمیم می گیرد که انتقام این اتفاق شرم آور را از آن ها بگیرد. حالا این Naughty Bear این هم کنترلر کنسول شما و این هم خرس های رنگ و وارنگی که در طول محیط بازی منتظر هستند تا شما انتقامتان را از آن ها بگیرید. همان طور که دیدید بازی از داستان پر محتوایی (حداقل بر اساس تصورات سازندگان) بهره می برد!! داستانی که در عرض ۵ دقیقه از اول تا آخر آن مشخص می شود! واقعا خلق چنین داستانی به ذهن دیوید کیج (David Cage) و سم لیک (Sam Lake) هم نمی رسید!
Naughty Bear بازی نیست که از نظر تکنیکی حرفی برای گفتن داشتن باشد. واقعا بعضی از سازندگان هنوز در یک مقطع زمانی خاص گیر کرده اند و نمی دانند که در اطراف چه می گذرد. البته استودیوی بازی سازی ۵۰۵ Games سازنده عنوانی همچون سری بازی های Arma است. حداقل در آن بازی ها عملکرد خوبی از این تیم بازی سازی دیده بودیم. اکثر بچه ها زمانی که کودک هستند یک خرس بزرگ پشمالو دارند (از همان هایی که یک مدت به اسم شاسقین معروف شد) و از این رو سعی شده تا طراحی این خرس ها در بازی هم به همان سبک صورت بگیرد. اما باز هم طراحی خرس ها چندان جالب نیست. محیط بازی بسیار سرزنده و شاد به نظر می رسد، اما زمانی که با کارهای کاملا وحشیانه Naughty Bear روبرو می شویم، همه چیز تغییر می کند. طراحی محیط بازی و خانه های چوبی و… اصلا کیفیت لازم را دارا نیستند. کلا بخش گرافیکی بازی چیزی نیست که بتوان بیشتر از این روی آن مانور داد. در یک کلام می توان گفت که بازی از گرافیک خوب یا در حد متوسط بهره نمی برد.
صداگذاری را می توان از دیگر شاهکاری ها سازندگان در این بازی نام برد. آهنگ سازی و صداگذاری روی این بازی بیشتر به صدا در آوردن شبیه است تا ضبط موسیقی یا… اوج صداگذاری بازی نعره هایی است که Naughty Bear بر سر دیگر خرس های می کشد!
گیم پلی بازی جالب است به شرط اینکه خط داستانی را فراموش کنید و مشغول بازی شوید، چون نبود خط داستانی چندان لطمه ای به این بازی نمی زد. همان طور که سازندگان بازی هم به این مسئله اشاره کرده اند، این بازی را می توان به هر صورتی که دوست داشتید، انجام دهید. بازی به صورت Sandbox طراحی شده است و در آن می توانید به روش ها و ابزار مختلف خرس های دیگر را از بین ببرید. تا قبل از این بازی Dead Rising تنها عنوانی بود که در آن حتی با کیسه زباله هم می شد دخل زامبی ها را آورد. همین که شیوه و روش خاصی برای ادامه بازی در نظر گرفته نشده، باعث شده تا تنها هدف شما در بازی کشتن باشد. این بازی مناسب برای درجه سنی نوجوانان است. اما برخی از حرکاتی که Naughty Bear در بازی انجام می دهد به شدت خشن هستند. بعضی از این حرکات که شامل ضربه زدن با چوب بیسبال می شود را تنها در بازی The Godfather 2 مشاهده کرده بودم! اما تفاوت این حرکات تنها نبود خون است. از این مسئله هم که بگذریم، دیگر نکته به درد بخوری در این بازی به چشم نمی خورد.