بمیر دیگه!

ایده ی نمردن در یک بازی رایانه ای چیزی است که می تواند در نوع خود بسیار جالب و حتی اسرار آمیز باشد. اما این ایده در بازی Never Dead به مزخرف ترین شکل ممکن پیاده شده است. این بازی در ابتدا از تبلیغات و سر و صدای خوبی برخوردار بود؛ اما محصول نهایی مفتش هم گران است!

داستان

داستان بازی در مورد یک شکارچی دیو به نام برایس است که پانصد سال پیش در نبرد با پادشاه دیوها شکست خورده و به نفرین زندگی ابدی مبتلا شده است. حالا وی در زمان امروزی باز هم مشغول شکار دیوها است با این تفاوت که در گذشته برای افتخار شکار می کرده و حالا برای پول و البته انتقام و یافتن راهی برای خلاصی از شر زندگی بی پایانش که برایش ملال آور شده است. در واقع می توان گفت داستان بازی در حدود همین چند خط است که به میزان چندین صفحه کش آمده است. روابط میان شخصیت ها نیز اصلا قابل قبول نیست و به دیالوگ های ساده و بعضا به اصطلاح طنز خلاصه می شود. خود برایس هم به هیچ وجه شخصیت پردازی خوبی ندارد و حتی در مواقعی غیر قابل تحمل می شود. در واقع او همانطور که در بازی معرفی می شود یک آدم مست و بی قید است که متاسفانه نمی میرد. حقیقتا نمی دانم سازنده ها در مورد داستان بازی و شخصیت ها چه فکر کرده اند. آخر چه کسی حاضر است با موجود بی شعوری نظیر برایس همزاد پنداری کند. سازنده ها می توانستند با نمایش زندگی مشقت بار و چالش های پیرامون یک فرد نامیرا، اثر قابل قبولی از خود به جای بگذارند که متاسفانه چنین اتفاقی به هیچ وجه رخ نمی دهد.

روند بازی

 Never Dead روند بسیار اعصاب خورد کنی دارد. چرا که در طول بازی باید مراقب چیزهایی باشید که رسیدگی به آن ها حتی می تواند غیر ممکن شود. همانطور که گفته شد برایس، نامیرا است؛ اما او همیشه به وسیله ی زنی به نام آرکادیا همراهی می شود که ایشان اتفاقا خیلی زود می میرد و شما ناچارید همیشه یک چشم تان را مامور مراقبت از او کنید تا هر وقت زخمی شد به نجاتش بروید تا Game Over نشوید. راه دیگر Game Over شدن شما این است که به دست موجودات اهریمنی بلعیده شده و در شکم آن ها گیر بیفتید. در نتیجه باید چشم دیگرتان را به این موجودات اختصاص دهید. این وسط باز هم یک چشم کم می آید. چرا که باید چهار چشمی حواستان به قطعات بدن برایس هم باشد! در حقیقت بدن برایس شباهت زیادی به پفک دارد و اعضایش با ساده ترین ضربات از هم جدا می شوند. در این حالت شما وظیفه دارید برای مثال دست و پای برایس که در اثر انفجار به گوشه ای پرت شده اند را پیدا کرده و با زدن دکمه ی B در ایکس باکس، آن عضو را به سر جایش بازگردانید. مصیبت اصلی در این بخش این است که بعضی مواقع این اعضا به جایی پرت می شوند که در دسترس برایس نیستند و مجبورید بازی را دوباره شروع کنید.

هسته ی اصلی بروند بازی بسیار تکراری است. برایس به طور همزمان دو سلاح در دست می گیرد و با آن ها دخل دشمنان را می آورد. از سنگر گرفتن و اسلوموشن و این گونه سوسول بازی ها هم خبری نیست. فقط کافی است از این طرف به آن طرف بروید و دیوها را بکشید. البته یک عدد شمشیر بسیار بزرگ هم در اختیار دارید که قدرت زیادی دارد اما اگر بخواهید فقط با شمشیر بجنگید باید همیشه به دنبال قطعات بدن برایس بگردید. حتی اگر اکشن بازی خوب بود باز هم مانعی به نام دوربین که همیشه برای خودش آلبالو گیلاس می چیند، سر راهتان قرار داشت.

 مراحل معما و پازل هم دارد که بیشترشان مبتنی بر بدن پفکی قهرمان بازی هستند. برای مثال به جهت عبور از یک کانال هوا می بایست بدن برایس را منفجر کرده و با کله ی او وارد کانال شد.

دشمنان یکی از ضایع ترین دشمنان موجود در بازی های رایانه ای به حساب می آیند و بیشتر از آن که ترسناک باشند مسخره و خنده دار به نظر می آیند. معمولا ساخت موجودات عجیب و غریب با جزییات قابل فهم و فراوان یکی از نقاط قوت بازی سازهای ژاپنی است. اما این حالت در Never Dead صدق نمی کند. از طرفی تنوع دشمنان نیز بسیار کم است و همین ها نیز هوش درست و درمانی ندارند و فقط بلد هستند با صورت به طرف شما بشتابند.

صداگذاری و گرافیک

بازی نه تنها در زمینه ی محتوا پر اشکال است، بلکه در مسایل فنی هم اثری افتضاح محسوب می شود. گرافیک و صداگذاری بازی به مانند سایر پروژه های ارزان قیمت ژاپنی به درد سطل زباله می خورد. در گرافیک که هیچ نقطه ی روشن و قابل قبولی مشاهده نمی شود. انیمیشن های بازی هم کاملا خشک هستند و به نظر می رسد سازنده ها پول سیستم های پیشرفته ی موشن کپچر را نداشته اند. جالب اینجاست که بعضی میان پرده ها نیمه کاره به نظر می رسند و درست در جایی که توقع ادامه  را دارید، آن میان پرده به طور ناگهانی به پایان می رسد. فقط می توان گفت که طراحی محیط های سرسبز کمی قابل تحمل تر از سایر محیط ها است. همچنین دموهای از پیش رندر شده هم قابل تحمل هستند.

صداگذاری در نسل قبلی سیر می کند. معلوم نیست سازنده ها واقعا خودشان احمق بوده اند یا گیمرها را احمق فرض کرده اند که برای صداگذاری ها از چنین کیفیت داغانی استفاده کرده اند. به خصوص صدای تسلیحات گرم که بیشتر به یک تق و تقی احمقانه شباهت دارد. همچنین ظاهرا صداپیشگان بازی نان نخورده و نای صحبت کردن نداشته اند. موسیقی های متال بازی هم برای خودشان بی خود و بی جهت آغاز و پایان می یابند که البته این موسیقی ها نیز سرسری کار شده و هیچ هیجانی را منتقل نکرده و بیشتر مایه ی اعصاب خوردی هستند.

به طور کلی بهتر است حتی از نگاه کردن به قاب بازی Never Dead هم خودداری کنید، چه برسد که بخواهید آن را بخرید.