فرار به جلو

Need For Speed: The Run

سری بازی های NFS از قدمت بسیار زیادی در تاریخ بازی های رایانه ای برخوردار است. تقریبا از زمانی که بازی ها به عرصه ی بعد سوم وارد شدند این مجموعه هم به بازار عرضه شد. به گونه ای که امروزه حساب شماره ی این سری بازی ها از دست همگان خارج شده است. البته این تاریخ طویل و عریض همیشه با فراز و نشیب هایی نظیر تغییر سبک، نمرات و فروش های ضعیف و قوی همراه بوده اند. البته این تغییر سبک در نسل سوم بازی های سه بعدی محسوس تر بود به گونه ای که در حال حاظر ۳-۴ استودیو بر روی عناوین گوناگون از NFS کار می کنند. یکی از این استودیوها Black Box است که البته خالق این سری نیز به حساب می آید. Black Box را می توان با بازی های آرکید نظیر سری Underground و یا Most Wanted شناخت. امسال این بازی سازهای خوش نام بازگشته اند تا دوباره با تحولی نسبتا بنیادی، نام خود را بر فراز بازی سازهای موفق برافراشته کنند. اما آیا آن ها در این کار موفق بوده اند؟ پاسخ را حتی یک منتقد هم نمی تواند به راحتی بیاد کند. بازی اخیر این گروه یعنی NFS:The Run از آن عناوینی است که تنها به سلیقه ی مخاطب بستگی دارد. البته نقطه ضعف هایی هم وجود دارند که خیلی ها بر سر آن ها اتفاق نظر دارند اما مسایل اصلی پیرامون بازی همگی سلیقه ای هستند و ما تنها می توانیم این مسایل و ویژگی ها را بیان کنیم تا بازی کننده شخصا در مورد محصول تصمیم گیری کند.

The Run را می توان تحول دوباره ای در مجموعه NFS نامید. البته عناصر تکراری این سری هنوز هم پایدار هستند اما نوآوری های غیر قابل انتظار زیادی هم برای بازی در نظر گرفته شده است.

داستان

این بار شما در نقش فردی به نام جک وارد مسابقات غیر قانونی می شوید که از غرب تا شرق آمریکا امتداد یافته اند. جک در ابتدای بازی به علت بدهی عظیمی که به آدم های خلافکار (!) دارد دستگیر شده و قرار است در دستگاه پرس خودروهای فرسوده کشته شود. اما موفق به فرار شده و برای به دست آوردن پول وارد مسابقات می شود. این داستان کاملا کلیشه ای است و تا به انتها نیز به همین وضعیت می ماند. در واقع به هیچ وجه به پیشینه ی بدهی بزرگ جک پرداخته نمی شود و معلوم هم نیست که این گروه های جنایتکار دقیقا چه کسانی هستند. خود شخصیت های بازی و روابط شان با یکدیگر هم کاملا گنگ هستند و از خود جک تا رقبایی که در مسابقات با آن ها روبرو می شوند همه در حد چند خط توضیحات هنگام Load بازی شخصیت پردازی می شوند. از این رو بود و نبود داستان بازی فرقی به حال و مخاطب ندارد و این شخصیت های ناقص تنها بهانه ای برای میان پرده های پویا و هیجان انگیز بازی هستند. باید اعتراف کرد که به هیچ وجه انتظار نداشتیم در یک بازی مسابقه ای چنین میان پرده هایی را ببینیم. در The Run برای اولین بار شخصیت اصلی بازی از اتومبیل پیاده شده و پای پیاده به تعقیب و گریز و اکشن و درگیری مشغول می شود. این بخش ها در قالب میان پرده های طولانی گنجانده شده اند که شما وظیفه دارید در طول آن ها دکمه هایی که نمایش داده می شوند را به موقع فشار دهید تا جک زنده بماند. این بخش ها کارگردانی سینمایی و بسیار زیبایی دارند و در بعضی مواقع یادآور فیلم های پرخرج هالیوودی و یا بازی هایی نظیر Heavy rain هستند. البته دکمه زنی ها به حرفه ایت Heavy rain نیستند اما در نوع خود ریتم تندی داشته و به هیجان بازی افزوده اند.

روند بازی

شما بخش عمده ی بازی را مشغول مسابقه با خودروهای دیگر و فرار از دست نیروهای پلیس هستید. مسابقات خوب هستند و حالات استانداردی که از یک بازی مسابقه ای آرکید توقع داریم را در بر دارند. البته بعضی از مسابقاتی که با رقیبی خاص درگیر هستید به مانند بازی Coll of Duty از پیش کارگردانی شده هستند. مثلا یکی از مسیرهای بازی در کنار کوهی جریان دارد که در حال ریزش بهمن است و با خود سنگ های عظیمی را به داخل جاده می ریزد و شما می بایست از این سنگ ها و همچنین ریزش بهمن جا خالی کنید و جان سالم به در ببرید. چنین صحنه های از پیش تعیین شده ای موجب شده سیستم بازیابی خودرو به حالت بازی های تیراندازی در بیاید و از سیستم Check Point استفاده شود.

در مجموع مسابقات معمولی بازی خوب هستند اما درگیری با پلیس به هیچ وجه به پای نسخه ی Hot Pursit نمی رسد. اینبار هیچ وسیله و نیروی خاصی برای مبارزه با پلیس ها به شما داده نمی شود و شما فقط و فقط باید از دست آن ها فرار کنید. پلیس ها نیز هوش مصنوعی خاصی ندارند و از قابلیت ها و نیروهای خود استفاده ی چندانی نمی کنند و همان قدر مانعی هم که بر سر راه تان قرار می گیرد در واقع از پیش تعیین شده هستند و هیچ وقت هم جایشان عوض نمی شود. به طور کلی پلیس ها در این بازی نقش همان سنگ های وسط جاده را بازی می کنند و به هیچ وجه چالش بر انگیز نیستند. در واقع باید گفت که بازی به طور کلی آسان است و خیلی زود تمام می شود. چرا که در کنار هوش مصنوعی ضعیف رقیب، تعداد مراحل نیز بسیار کم است و می توان تمام دوازده مرحله ی بازی را در کمتر از ۸ ساعت به پایان رساند. البته بازی یک حالت بسیار سخت هم دارد که اگر یک بار تمام مراحل را پشت سر بگذارید فعال می شود. این حالت سختی تقریبا سخت ترین حالیتی است که می توان در یک بازی رایانه ای تجربه کرد. چرا که تعداد Check Point های شما بسیار کم شده و از طرفی یک اشتباه بسیار کوچک در حد یک ترمز اضافه باعث عقب ماندن خودروی شما و در نتیجه شکست می شود. (هر کس توانست در این حالت بازی را به اتمام برساند به ما نیز خبر دهد). یکی دیگر از نکاتی که در نسخه های اخیر به کلی به فراموشی سپرده شده هم بخش ارتقاع فنی اتومبیل ها و تنظیم قطعات است که در این بازی هم تنها به تغییر رنگ محدود شده.

در مجموع می توان گفت که سازنده ها قصد داشته اند سبکی مشابه با عناوین اکشن تیراندازی را در یک بازی مسابقه ای پیاده کند؛ این عاملی است که می تواند بر مزاج بعضی خوش آید و در نگاه بعضی کاری بسیار غیر منطقی باشد.

صداگذاری و گرافیک

بازی از موتور پایه Frost Bite2 استفاده می کند که قابلیت های عظیم آن در بازی Batlle Field3 مورد استفاده قرار گرفت. اما چنین قابلیت های خفنی نتوانسته اند به شکل مناسب در The Run مورد استفاده قرار گیرند. اولین مشکلی که به در مورد گرافیک در ذوق می زند حالت پر رنگ بافت هاست. البته شاید بخواهید بگویید این به دلیل نوع گرافیک هنری بازی است اما حقیقت امر آن است که سازنده ها به علت بی کیفیتی بافت ها رنگ آن ها را زیاد کرده اند که این حالت در طراحی خودروها که تمرکز چشم گیمر بر آن ها است بیشتر دیده می شود. محیط بازی هم چنین حالتی را دارد اما معمولا به چشم نمی آید. البته ذهن سازنده ها در تصور چیزی که قصد داشته اند بسازند خوب کار کرده و مثلا مرحله ای که غبار همه جا را فرار گرفته، به علت محدودیت وسعت دید بسیار هیجان انگیز است. ولی به علت ناتوانی سازنده ها در طراحی افکت های مربوط به شن و غبار، حس قرار داشتن در چنین موقعیتی به مخاطب دست نمی دهد. اراضی و پست و بلندی هایی هم که در اطراف جاده ها قرار دارند شاید خیره کننده به نظر آیند اما در حقیقت آن ها نیز در برابر عناوین مشابه حرفی برای گفتن ندارند.

در زمینه ی صداگذاری بازی خوب ظاهر شده اما شاید بتوانیم بگوییم موسیقی ها نیز یکی دیگر از بخش هایی هستند که کاملا به سلیقه ی مخاطب بستگی دارند. برای صحنه های تعقیب و گریز و یا در هنگام مسابقه با رقیب هایی خاص، موسیقی که بخش می شود ساخته ی دست خود سازنده ها است که این قطعات هیجان انگیز و مناسب با فضای بازی هم هستند؛ ولی موسیقی های انتخابی بازی برای هر مرحله یکسان است و نمی توانید موسیقی مورد علاقه ی خود را به مانند گذشته انتخاب کنید و آن را برای پخش در مسابقه و یا منوها تنظیم کنید.

هرگونه کپی برداری از این مطلب حتی با ذکر نام منبع ممنوع میباشد .
Game Depot Gruop