بازسازی یک بازسازی

GoldenEye 007: Reloaded

سری فیلم های جیمز باند تقریبا معرف حضور همگان است. تاریخچه ی فیلم های این مجموعه به زمان جنگ سرد باز می گردد. جایی که هالیوود به عنوان یکی از ابزارهای تبلیغاتی قوی ایالات متحده ی آمریکا در بسیاری از فیلم ها قهرمان هایش را به جان روس های کمونیست می انداخت. یکی از این قهرمانان هم جیمز باند بود که در قالب یک مامور انگلیسی MI6، در خدمت دنیای غرب و دموکراسی آمریکایی قرار گرفت. این ابر جاسوس خبره در طول نسل ها توانست جایگاه خویش را حذف کند به طوری که در طی چند دهه، چندین بازیگر مختلف در نقش جیمز باند ایفای نقش کرده اند. اما در زمینه ی بازی های رایانه ای وضعیت کمی متفاوت است. معمولا بازی هایی که بر مبنای فیلم ساخته می شوند نمی توانند به محبوبیتی بین مخاطب ها و توجهی بین منتقدها دست یابند. اما یکی از معدود عناوینی که توانسته اند نظر همه را جلب کنند همین جیمز باند است. اولین جیمز باندی که توانست بر مبنای یکی از فیلم های این مجموعه ساخته و به فروش و امتیازهای خیره کننده ای دست یابد چشم طلایی بود. چشم طلایی در سال ۱۹۹۷ به طور انحصاری به دست استودیو بازی سازی Rare برای کنسول ۶۴ بیتی نینتندو۶۴ عرضه شد. این بازی در آن زمان به شدت از استاندارد های عناوین هم دوره اش بالاتر قرار داشت. برای مثال سلاح های Rifle که از چشمی دوربین برخوردار باشند چیزی نبود که به این راحتی ها در بازی ای یافت شود. اما چشم طلایی چنین امکانی را در اختیار گیمرها قرار می داد که برای زمان خودش بسیار خارق العاده بود. موضوع دیگر مخفی کار در بازی بود. تا آن زمان اکثر بازی های اول شخص عناوین Run & Gun به مانند بازی Doom بودند که عواملی نظیر مخفی کاری و فکر کردن برای حرکات زیرکانه در آن ها تقریبا یافت نمی شد. اما در چشم طلایی شما کلتی با صداخفه کن در اختیار داشتید که در به پایان رساندن مخفیانه ی مراحل حرف اول را می زد. این عوامل در کنار گرافیک خیره کننده بازی باعث شدند که چشم طلایی به یکی از بهترین بازی های اولش شخص تاریخ بدل شود و البته به فروش بیش از هشت میلیونی دست یابد. جالب اینجاست که بدانید این بازی در ابتدا قرار بود یک بازی اکشن دو بعدی برای SNES و یا همانند بازی Virtual cop شرکت سگا در سبک تیراندازی اول شخص ریلی طراحی شود.

حال از زمان عرضه ی آن بازی ۱۴ سال می گذرد. تا سال گذشته موفقیت چشم طلایی حتی به وسیله ی خود گروه بازی سازی Rare هم تکرار نشد. اما پارسال یک نسخه ی بازسازی شده از چشم طلایی برای کنسول های Wii و DS عرضه شد که توانست پس از مدت ها به امتیازهای خوبی دست یابد. حالا سازنده ها با مشاهده ی توجه جلب شده ی منتقدها یک نسخه ی HD از بازی را برای کنسول های ایکس باکس۳۶۰ و پلی استیشن۳ عرضه کرده اند تا شاید به فروشی هرچه بیشتر دست یابند. بازسازی چشم طلایی برای Wii بسیار خوب بود. به خصوص که این کنسول ضعیف عناوین تیراندازی اول شخص کمی دارد و وجود چنین بازی هایی برای این کنسول حتی کمی باور نکردنی به نظر می آید. ولی یقینا چنین بازی ای در برابر عناوین خیره کننده و پر تعداد این کنسول ها تقریبا اصلا به نظر نمی آید. در ادامه به نقد بازی پرداخته و دلایل این شکست را بیان می کنیم.

داستان

داستان بازی با ماموریتی جدید برای جیمز آغاز می شود. او به کمک دوست و همکار قدیمی اش یعنی مامور ۰۰۶  به یکی از کارخانه های تولید تسلیحات مخفی روسیه نفوذ می کند تا ماموریت سازمان MI6 را به انجام برساند.

از قرار معلوم روس ها قرار است طی فکری کاملا احمقانه و غیر قابل باور به تولید سلاح های کشتار جمعی شیمیایی پرداخته و آن ها را به گروه های تروریستی بفروشند تا آن ها نیز با این سلاح های شیمیایی به تمامی سفارتخانه های انگلیس در سراسر جهان حمله کنند. ضایع بودن داستان بازی از همینجا شروع می شود. ظاهرا این تروریست های مذکور مغز ندارند تا بفهمند با آن همه سلاح شیمیایی می توان خود انگلیس را نابود کرد! در ادامه با دستگیر و کشته شدن مامور ۰۰۶ داستان کمی پیچیده تر می شود.

روند بازی

مراحل بازی به غیر از آمریکا و قطب جنوب و قطب شمال در تمامی مناطق جهان اتفاق می افتند. از این رو تنوع مراحل بسیار بالا است و می توان در طول بازی محیط های متفاوت و گوناگونی را مشاهده کرد. تنوع اسلحه ها نیز آن قدر بالا است که ممکن است در طول بازی در انتخاب آن ها گیج شوید. اما این تنوع منطق و تعادل دقیقی در پشت سر ندارد. چرا که در مجموع تنها مسلسل های سبک و شاتگان ها هستند که به کار می آیند و سایر تسلیحات بیشتر تزیینی هستند. جالب اینجاست که همین سلاح ها نیز واقع گرایانه عمل نمی کنند. برای مثلا Shot Gun که یک سلاح نزدیک زن است در فواصل دور هم کاربرد دارد و مسلسل ها نیز آنقدر لگد کمی دارند که می توان از یک طرف تصویر شلیک را آغاز کرد و تا طرف دیگر دشمن ها را دانه به دانه به رگبار بست.

در بسیاری از سکانس ها می توان به وسیله ی تک تیراندازی با سلاح Snipe و یا با کلت صدا خفه کن مخصوص باند، دشمن ها را با کمترین توجه ناکار کرد و یا می توان به پشت آن ها خزید و با یک ضربه بی هوش شان کرد. اما مسئله این است که این مخفی کاری ها اصلا حرفه ای نیست. به خصوص این معنی که دشمن ها معمولا پشت به شما ایستاده اند و در همان حالت هم می مانند تا کشته و یا بیهوش شوند! از طرفی اگر کسی شما را ببیند چند لحظه فرصت دارید تا او را بکشید تا کسی از وجود شما مطلع نشود. همچنین حساسیت آن ها نسبت به صدا نیز بسیار پایین است. به طوری که به راحتی می توانید به سمت پشت سر آن ها بدوید و آن ها نیز معمولا وقتی متوجه شما می شوند که دیگر دنیا برایشان تیره و تاریک شده است. جالب اینجاست که هم رزمانشان نیز متوجه داد و فریاد های دوستشان نمی شوند!

متاسفانه در بخش اکشن و تیراندازی نیز مشکلاتی مشاهده می شود که باعث می شود. هوش مصنوعی عاملی است که به شدت بر کیفیت بازی لطمه زده است. چنین هوشی شاید برای Wii قابل قبول باشد ولی برای کنسول های قدرتمند که توانایی بسیار بالایی در پردازش اطلاعات دارند کمی خنده دار است. نیروهای متخاصم معمولا نسبت به رفتار شما عکس العمل خوبی ندارند. مثلا یک گروه از آن ها بدون این که در گوشه ای مخفی شوند در کنار هم و روبروی شما می ایستند تا به راحتی کشته شوند و یا اگر خیلی به یک نفر نزدیک شوید به جای آن که با قنداق اسلحه به حساب تان رسیدگی کند شروع به عقب رفتن می کند تا بتواند به شما شلیک کند و هرچه شما نزدیک تر شوید وی عقب تر می رود! طراحی بد راه ها و نحوه ی انجام ماموریت ها نیز آن قدر ساده است که حتی در زمان هایی که کلی آدم در اطراف شما در حال شلیک به سویتان هستند می توانید بدون توجه به شلیک ها، مسیری که برایتان در نقشه معین شده را بپیمایید و به چک پوینت برسید.

صداگذاری و گرافیک

بازی از نظر گرافیکی بسیار ضعیف است. با این که بافت ها و جزئیات بیشتری پیدا کرده اند و می توان کیفیت تصویر را در حالت HD تنظیم اما باز هم کیفیت بازی آن چیزی نیست که از یک عنوان اکشن در این نسل انتظار داریم. طراحی همه چیز مضحک و بی کیفیت است. صحنه های سینمایی از پیش طراحی شده نیز کپی چیزی است که در سری بازی های Call of Duty دیده ایم. حتی صحنه های فرار از محیط در حال انفجار هم بدون هر گونه خلاقیت در بازی گنجانده اند. تنها نکته ی قابل اتکا در زمینه ی مسئله هنری بازی موسیقی آن است که از تم مشهور سری جیمز باند استفاده می کند.

در مجموع این بازی برای کسانی که نسخه ی قدیمی چشم طلایی را بازی کرده اند به خاطر بعضی صحنه های آشنا بسیار خاطره انگیز و برای کسانی که به دنبال یک اکشن تیراندازی ناب و سینمایی می گردند اثری نه چندان مناسب است.

هرگونه کپی برداری از این مطلب حتی با ذکر نام منبع ممنوع میباشد .
Game Depot Gruop